Mijn persoonlijk fiets record

Op mijn twaalfde fietste ik met Rob, mijn vriend en buurjongen, van Rotterdam-Kralingen in een dag naar de Boshaven in Nunspeet. Een tocht van 124 kilometer volgens de kaart, waarschijnijk waren het er meer. Een persoonlijk record, waar ik apetrots op ben en dat tot op de dag van vandaag ongebroken is. 53 jaar om precies te zijn. Sindsdien heb ik heel wat gefietst, maar nooit meer zo’n lang stuk op een dag. Als ik er aan terugdenk zie ik elke hobbel en hindernis nog voor me. Opgebroken wegen waardoor we om moesten rijden, wegwijzers die alleen voor auto’s bedoeld waren, plaatsnamen waar we nog nooit van gehoord hadden. Het was geen simpel tochtje.

Rob met fiets in de greppel
Rob in de greppel

Lekker op de fiets

Het was wel een mooie reis. Het eerste dorp buiten Rotterdam was Pijnacker. Met de huidige hulpmiddelen zie je meteen dat we niet de kortste route namen. We moesten het in die tijd doen met ANWB wegwijzers en onze topografische kennis. Van Pijnacker gingen we naar Gouda. Het bleek te kloppen, in Gouda werden Goudse pijpen verkocht. Witte, stenen pijpen met een lange steel. Veel tijd om rond te kijken hadden we niet. We moesten door. 

Pijnacker

Langs de Vliet naar Oudewater en verder naar Utrecht. Het knooppunt bij de Meern herkende ik: Twee identieke viaducten over de snelweg. Een paar jaar daarvoor had oom Cor er pech met zijn T-Ford. De schommelveer rechtsvoor was gebroken, zodat tante Truus ineens heel dicht bij de grond was komen te zitten. Mijn vader vond een blok hout waarmee de auto weer aardig horizontaal kwam te staan. Zo konden we voorzichtig verder met vijf volwassenen en vijf kinderen.

Gelderse chocoladeworst

Sneller dan verwacht fietsten we door de Berenkuil. Op de fiets zag dat er heel wat indrukwekkender uit dan met de auto. Een echte kuil waar je dwars doorheen moest. Geen beer gezien overigens. Even verderop, langs de Biltse Straatweg aten we onze boterhammetjes. Een boterham met goed en een boterham met zoet. Dat was nu een beetje door elkaar gelopen, zodat de gesmolten hagelslag naar Gelderse worst smaakte en omgekeerd. Het leek me een gat in de markt, Gelderse worst met chocoladesmaak. Maar ja, tijd om een businessplan uit te werken hadden we niet. We moesten door.

Lekke band

Aan het begin van de Amersfoortseweg, daar waar het fietspad hoger ligt dan de weg, stond een meisje te huilen. Haar band was lek. Rob begon haar te troosten, ik pakte het reparatiesetje uit mijn fietstas en plakte de band. Ze was vrij vlug stil, vlugger dan ik de band kon plakken. Toen ik er eindelijk klaar mee was begon ze weer te huilen. Nu ging het om haar broer, die naar Zeist was gefietst om een fietsenmaker te zoeken. Hij zou wel boos zijn als hij straks terugkwam en zag dat de band al geplakt was. Voor dat geval hadden we geen oplossing, zodat we verder gingen, langs de Amersfoortse weg, op naar Amersfoort.

’t Zwaantje, dus rechtsaf

Al vaker was ik langs het bord “’t Zwaantje- dus rechtsaf” gereden, zonder te weten wat het was. Nu hadden we de kans om dat te bekijken. Het bleek een doodgewoon restaurant. We dachten dat we ook in Amersfoort zouden komen als we iets verderop linksaf zouden slaan. Helaas is dat niet gelukt. Via een lange weg die steil naar beneden liep kwamen we op de Dodeweg en even verderop in een sprookjesachtig bos, dat ik later zou leren kennen als het Lockhorsterbos. Uiteindelijk kwamen we via Nijkerk en Putten aan op de plaats van bestemming: Vakantiepark de Boshaven in Nunspeet. Een groepsaccomodatie, want Rob kwam uit een groot gezin. Wij kinderen sliepen in drie stapelbedden op een grote zaal. Lucia boven Ingrid, Rob boven mij, Rudy lag onder zijn jongste zusje. Ze woelde nogal in haar slaap en op een nacht viel ze er zelfs uit, om er mopperend weer in te klimmen.

De Groepsaccomodatie
De groepsaccomodatie

Bosmeertje

Elke dag zwommen we in het bosmeertje aan de overkant van de snelweg. Van heel vroeg in de ochtend, tot ’s avonds laat. ’s avonds na het eten herten kijken in het bos. Het was een schitterende vakantie.

Bosmeer Nunspeet
Bosmeertje bij Nunspeet

Rome

Ik moest er deze week aan denken, nadat een vriend het idee opperde om naar Rome te fietsen. Het lijkt me een leuk, maar ik heb geen idee of dat lukt met mijn huidige fiets. Daarom heb ik komende week een reisje naar Gronsveld gepland. Zorgvuldig verdeeld over twee dagen heen en twee dagen terug, zodat ik niet per ongeluk het record breek. Ik ga op een elektrische fiets deze keer, met acht versnellingen. Zonder Rob en zonder de vader van Rob die, stiekem achter ons aan reed in zijn Borgward. Ik heb het goed voorbereid deze keer. Een knooppuntenroute uitgezet op route.nl. en voor de veiligheid knooppunt labels uitgeprint, voor het geval de telefoon het laat afweten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *